Yksi mätä omena pilaa koko korin.

Tojużzaraz <3

Dawno tak bardzo czegoś nie chciałam. Potrzebuję tego wyjazdu. Ja i skoki. My i skoki. Ja i Wy. My i oni.

Chcę już Was zobaczyć. Wpakować się na naszą kwaterę. Rozpakować walizkę. Usiąść i rozpłakać się, bo marzenie właśnie się spełniło. Chcę wybrać się z Wami na spacer. I wieczorem wypić herbatę, w plastikowym kubku. Jeść zupę w proszku i jogurt na śniadanie, z okazji kaca. Chcę pójść na skocznię. I zrobić tam zdjęcie, z pięknym słońcem w tle. Chcę upić się z Wami, może niekoniecznie do nieprzytomności. Wypadałoby coś pamiętać z wyjazdu. Chcę pośmiać się któregoś wieczora z moich wpadek. I rozmawiać, rozmawiać, rozmawiać.

Jak tylko wrócę, zaczynam zbierać na kolejny wyjazd. Żeby w przyszłym sezonie więcej czasu spędzić z Wami. I przytachać jakoś Głogowską do Białegostoku, coby wreszcie zobaczyła młode dupy.

To niesamowite, jak szybko ludzie stają się ważni.

Kolejny sarmacki miting. Mega. Oby więcej.

Oby to trwało.

Tego chyba potrzebowałam. Oderwania się od dawnych zwyczajów, poznania nowych.

Tak jest dobrze.

Są dobrzy ludzie.

Byle szala obojętności nie przechyliła się zbyt mocno.

Nie chcę września. To wróci. Jestem tego pewna. Szkoda tych dwóch miesięcy pracy nad swoją psychiką.

Przyjaźń? Być może istnieje. Czy ja jej zaznałam, powiem za jakiś czas.

Nickelback - Never gonna be alone